Ahmad Shamlou, nächtliche Wüste, احمد شاملو, شبانه

Die Wüste ist vom Nebel überfüllt.
Das Licht des Dorfes ist vom Nebel verhüllt.
Eine warme Welle ist mit Wüstenblut verquirlt.
Müde ist die Wüste.
Verschlossen sind ihre Lippen.
Außer Atem ist die Wüste.
In ihrem Fiberwahn rinnen die Tautropfen
Aus jedem Loch nieder.
***

Die Wüste ist vom Nebel überfüllt, sagt sich der Wanderer.
Die Hunde des Dorfes schweigen.
Im Nebel versteckt, kam ich plötzlich an, Gol Kuo weiß nichts.
Vor dem Eingang sieht sie mich.
Eine Träne tanzt auf ihren Lippen, sie wird sagen:
Neblig ist es … Ich dachte, wenn der Nebel bis in die Frühe bliebe,
Wann würden die Tapferen ihre Liebsten sehen!
***

Die Wüste ist vom Nebel überfüllt.
Des Dorfes Licht ist im Nebel verhüllt.
Warmblüter ist die Wüste.
Müde ist die Wüste, mit gebrochnem Atem
Still ist die Wüste und die Tautropfen schwitzen
Im Nebel der Halluzination ruhig nieder.

بیابان را، سراسر، مه فرا گرفته است

چراغ قریه پنهان است

موجی گرم در خون بیابان است

خسته بیابان،

لب بسته

نفس بشکسته

در هذیان گرم عرق می ریزدش آهسته

از هر بند

***

بیابان را سراسر مه گرفته است می گوید به خود عابر

سگان قریه خاموشند

در شولای مه پنهان، به خانه می رسم گل کو نمی داند مرا ناگاه

در درگاه می بیند به چشمش قطره

اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت:

بیابان را سراسر مه گرفته است… با خود فکر می کردم که مه، گر

همچنان تا صبح می پائید مردان جسور از

خفیه گاه خود به دیدار عزیزان باز می گشتند

***

بیابان را

سراسر

مه گرفته است

چراغ قریه پنهانست، موجی گرم در خون بیابان است

بیابان، خسته لب بسته نفس بشکسته در هذیان گرم مه عرق می ریزدش

آهسته از هر بند…

Advertisements

About this entry